هنوز می ترسم که خدای بزرگ را ،رو در رو ملاقات کنم و می ترسم که به خانه اش قدم بگذارم.هنوز خود را آماده پذیرش مطلق او نمی بینم و هنوز در گوشه های دلم خواهش های پست مادی وجود دارد.هنوز زیبا رویان دلم را تکان می دهند و هنوز دلم در گرو مهر همسرم می لرزد.هنوز یاد دردناک کودکان فرشته صفتم،روح مرا سراپا مملو از درد و اندوه می کند.هنوز دست از حیات نشسته ام و هنوز جهان را سه طلاقه نکرده ام.
هنوز مهر زندگی در عروقم می دود و هنوز از همه چیز به کلی نا امید نشده ام.
هنوز قلب و روح خود را یکسره وقف خدا نکرده ام و بر کثیری از آرزوها و امید ها خط بطلان نکشیده ام!
مقادیری از خواهش ها و لذات را فراموش کرده ام و از بسیاری از مردم،دوستان و کسان قطع امید نموده اما.اما... خود را گول نمی زنم،اما در زوایای دلم آرزو و امید و خواهش وجود دارد.هنوز یکسره پاک نشده ام،هنوز دلم جایگاه خاص خدا نشده است.لذا از ملاقاتش می گریزم،با اینکه در حیات خود همیشه با او راز و نیاز می کنم،همیشه او را می خوانم،همیشه در قدومش اشک می ریزم.
همیشه در خلوت شبهای تار با او راز و نیاز می کنم.همیشه دلم از شور عشقش می سوزد،می تپد و می لرزد.همیشه مردم را به سوی او می خوانم. همیشه به سوی او می روم و هدف حیاتم اوست.
اما هیچ گاه رو به رو و بی پرده مقابل او ننشسته ام.گویی،می ترسم از شدت نورش کور شوم.هراس دارم از جلال کبریایی اش محو گردم.شرم دارم که در مقابلش بنشینم و در دلم و جانم چیز دیگری جز او وجود داشته باشد.
او را خیلی دوست می دارم.او خدای من است.همدم شبهای تار من است.تنها کسی است که هرگز مرا ترک نکرده است و من نیز هرگز یادش را از ضمیر نبرده ام.
سراپای وجودم سرشار از عشق و محبت به اوست،اما از او می ترسم،از حضورش شرم دارم،دائما از او می گریزم،او را می خوانم،از پشت پرده با او راز و نیاز می کنم،با او مکاتبه می کنم،همه را به سوی او می خوانم،برای لقایش اشک می ریزم،اما همینکه او به ملاقات من می آید من می گریزم،مخفی می شوم،در سکوتی مرگزا فرو می روم.جرات ملاقاتش را ندارم.صفای حضورش را در خود نمی یابم.
او همیشه آماده است که مرا در هر کجا و در هر شرایطی ملاقات کند. اما این منم که خود را شایسته ملاقاتش نمی بینم. از ترس و کوچکی خود شرم می کنم،از او می گریزم.
..............................
شهید دکتر چمران
